Wat de AI-bestekassistent doet en niet doet

Het werk dat de assistent probeert te doen

Een bijzonder bestek wordt niet uit het niets geschreven. Het wordt samengesteld: een gepubliceerde referentietekst bevat duizenden artikelen, uw project heeft er enkele honderden nodig, en het document moet de juiste aanhalen, in de juiste uitgave, met de waarden die de tekst openlaat.

Het lastige werk is dus niet het schrijven. Het is de selectie, de samenhang tussen tekst en meetstaat, en het nalezen vóór uitgifte. Daar heeft een assistent iets bij te dragen, en daar moet u ook precies weten wat hij doet.

Wat een assistent kan voorstellen

Vier bewegingen, niet één.

Hij kan voorstellen een artikel uit uw sjabloon toe te voegen aan de projectboom. Hij kan de tekst van een subsectie opstellen, de beschrijving of de uitvoering bijvoorbeeld. Hij kan voorstellen een subsectie te laten vallen die niet over uw project gaat. En hij kan een post van de meetstaat voorstellen bij een artikel, met de eenheid, de hoeveelheid en het detail van de berekening.

Elk voorstel noemt het artikel uit uw eigen sjabloon waarop het slaat. Dat is structureel: een voorstel zonder doel bestaat niet. Het is ook het eerste om na te kijken, want een goede bepaling op de verkeerde plaats blijft een fout.

De assistent kan daarnaast toelichten wat hij voorstelt. Die uitleg is nuttig en het is geen verwijzing: ze zegt waarom hij voorstelt, niet waar de tekst vandaan zou komen. Dat verschil telt, en we komen er hieronder op terug.

Wat de beslissing van de ontwerper blijft

Vijf dingen, en geen ervan laat zich automatiseren.

De referentietekst en de uitgave. De opdracht wijst ze aan; het werktuig kiest ze niet.

Welke artikelen gelden. Een gebouw is geen som van aangevinkte vakjes. Wat in het document komt, hangt af van het programma, het budget en de ontwerpkeuzes.

De waarden die openblijven. Het CCTB duidt aan welke passages het project moet invullen. Dat zijn technische beslissingen, geen lege vakjes.

De afwijkingen en de eigen bepalingen van het project. Die bestaan omdat de typetekst uw geval niet voorziet.

De samenhang met de plannen. Geen enkele assistent leest uw plannen in uw plaats.

Wat een assistent niet doet

Hij tekent niet. De beroepsaansprakelijkheid volgt de auteur van het document, en een voorstel dat u behoudt wordt uw bepaling.

Hij beslist niet over conformiteit. De inhoudscontroles melden aandachtspunten en verbieden niets: ze stellen voor, u beslist. Andere controles kunnen een export wel tegenhouden, bijvoorbeeld zolang een generatie nog loopt.

Hij waarborgt de tekst niet die hij maakt. Onze voorwaarden zeggen het met zoveel woorden: wat met AI tot stand komt, wordt als ontwerp geleverd en u blijft verantwoordelijk om het na te kijken.

Hij vervangt het lezen niet. Een bepaling die u niet gelezen hebt, is een bepaling die u bij de oplevering niet kunt verdedigen.

En hij haalt geen norm aan. Dat is de meest verspreide verwarring en de duurste: een schrijfassistent maakt tekst, hij bezorgt u de norm erachter niet. Wanneer in voorgestelde tekst een norm opduikt die de brontekst nooit bevatte, wordt dat aan u gemeld op het ogenblik dat die tekst geschreven wordt, in de editor, in plaats van ze stil te verwijderen, want een terechte verwijzing blijft uw beslissing.

Een voorstel nakijken in drie stappen

Deze drie gelden welk werktuig u ook gebruikt.

1. Lees de index en de titel van het bedoelde artikel, en leg ze naast de uitgave die uw opdracht aanwijst.
2. Open waar het voorstel naar wijst en ga na of de tekst dat echt zegt. Een aannemelijke uitleg is geen bewijs.
3. Controleer de eenheid en de meetbepaling van de post die eraan hangt. Daar kosten afwijkingen geld, niet in het proza.

In ArchiMind

De generatie schrijft in het document. Ze neemt een herstelpunt vóór de eerste wijziging en past dan haar voorstellen toe; kan ze dat herstelpunt niet nemen, dan schrijft ze niets en blijven de voorstellen in wacht. U keurt dus niet bepaling per bepaling goed vóór er iets landt: u leest een document na dat al opgesteld is.

De gespreksassistent werkt omgekeerd. Elke schrijfactie die hij voorstelt, wacht op uw bevestiging voor ze wordt toegepast.

Bij de hoeveelheden primeert het cijfer dat uw model draagt. Onze eigen geometrische meting is een kruiscontrole, en een verschil tussen beide wordt vastgelegd en getoond in plaats van stil beslecht. De hoeveelheidscontrole wijzigt uit zichzelf niets: ze kan u een waarde voorstellen die uit een rij van uw eigen model komt, en toepassen blijft een schrijfactie die u bevestigt.

Prijzen vragen uw waakzaamheid. Het product draagt geen prijzenbank. De assistent krijgt de opdracht het vakje leeg te laten wanneer hij geen bron heeft, en wat bewaard wordt is een opgegeven herkomst, geen geverifieerde. Controleer een prijs voor u erop steunt.

Wat het IFC-model oplevert, in twee delen. Uit het bestand gelezen: de bouwlagen, de elementen en de hoeveelhedentabel. Door het model gemaakt: een korte projectbeschrijving en een classificatie. De eerste komen uit uw bestand, de tweede zijn een voorstel, en u mag ze niet voor elkaar nemen.

Waarmee een project start. Met een .cdcx-export van VitruV of met een IFC-model. Een Word- of PDF-document importeren kan nog niet en komt binnenkort.

De grenzen, in leesbare termen. De proefperiode duurt veertien dagen en dekt één project. De formules verschillen daarna in het aantal projecten en het aantal zitjes.

Wat u moet onthouden

Een bestekassistent selecteert, stelt op en hangt aan. Hij kiest de referentietekst niet, beslist niet over conformiteit en tekent niets. De nuttige vraag is niet of hij zich vergist, want dat zal hij, maar of u ziet waar, en vroeg genoeg om de correctie gratis te maken.

Verder lezen: het CCTB uitgelegd, welk referentiebestek op uw project slaat, en de definities van bestek en bijzonder bestek.